Wednesday, September 14, 2011

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ မွန္ကူကြက္မ်ား

ကၽြန္ေတာ္သီအုိရီႏွစ္ခုကုိ တျပဳိက္နက္ဖတ္ၾကည့္ျပီး အေတြးထဲမွာ ကူကယ္ရာမဲ့ ပိတ္ေလွာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သီအုိရီ ၁၊၂ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။

သီအုိရီ(၁)
မ်ဥ္းျပဳိင္ႏွစ္ေၾကာင္း ဘယ္ေတာ့မွ မဆုံၾက/မျဖတ္ၾက            

            ( သခ်ၤာဆိုင္ရာ သီအုိရီတစ္ခုပါ )


သီအုိရီ(၂)
အျပဳိင္ထြက္သြားေသာ အလင္းတန္းႏွစ္ခု အနႏ ၱအကြာအေ၀းမွာ ဆုံၾက/ျဖတ္ၾက


          ( ရူပေဗဒဆုိင္ရာ သီအုိဲရီတစ္ခုပါ)



အဲဒီႏွစ္ခုကုိ တျပိဳက္နက္ဖတ္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြ ပိတ္ေလွာင္ အက်ဥ္းက်သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိေပါ့.........


စက္၀ုိင္းတစ္ခုရဲ႕ဗဟုိခ်က္မွာ ပိတ္မိေနသလုိမ်ဳိး။ ထြက္ေပါက္နတိၳ။
       ____________  ။  ____________

အဲဒီလို အက်ဥ္းအက်ယ္ထဲေရာက္လာတဲ့ခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေျဖရွင္းနည္း (၃)မ်ဳိးရွိတယ္ဆိုတာအခုအရြယ္က်မွ ျပန္ဆင္ျခင္မိပါတယ္။




(၁) ပထမ (under 20) ေျဖရွင္းနည္း



ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမွာ အျပင္းေျပေဆာ့ၾကတဲ့နည္းေလးပါ။ တုတ္ေခ်ာင္းေလး ၄ ေခ်ာင္း၊ အမႈိက္ကေလးတစ္စနဲ႕ေပါ့။


အေပၚပုံက ေဂၚျပားထဲမွာရွိေနတဲ့ အမႈိက္ေလးကုိမထိပဲ အျပင္ေရာက္သြားေအာင္ ႏွစ္ခ်က္ပဲေရႊ႕ဆုိတဲ့ ကစားနည္းေလ။ နည္းေပါင္းစုံေရႊ႕ၾကည့္တဲ့အခါ ဒီလုိ ေအာင္ျမင္သြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ နံပါတ္(၃)တုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ နံပါတ္(၂)တုတ္ေခ်ာင္းကုိပဲ ေရႊ႕လုိက္တာေလ။


( ကၽြန္ေတာ္ညစ္ေပါက္ကပ္က်ယ္ေတြးဖူးတယ္။ လက္ကုိင္ရိုးကုိ ဆြဲေျမွာက္လုိက္မွာေပါ့လို႔... ဘယ္ရမတုန္း၊ တကယ့္ေဂၚျပားမွ မဟုတ္တာ)

လြတ္ေျမာက္သြားျပီေပါ့။ အခက္အခဲတစ္ခုခုၾကဳံလာတိုင္းနည္းေပါင္းစုံေျဖရွင္းၾကည့္တယ္။ တစ္ခုခုနဲ႔ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပဲဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ေပါ့၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။
            __________  ။  ___________

(၂) ဒုတိယ (over 25) ေျဖရွင္းနည္း

``စာေတြကအရမ္းခက္တာပဲ။ ေအာင္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး´´ လုိ႔ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ညီ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာဖူးတယ္။ “ဒီမွာငါ့ညီ......မင္းခုအရြယ္ မွာ စာေတြက္ုိ က်က္မွတ္ေလ့လာဖုိ႔ ဦးေႏွာက္က ေကာင္းေကာင္းဖြံ႕ျဖဳိးေနျပီ။ မင္းရဲ႕ကုိယ္ကယခြန္အားနဲ႔ က်န္းမာေရးကလည္း အပင္ပန္းခံေလ့လာသင္ယူႏုိင္ျပီ။ မတတ္တာကို သင္ေပးမယ့္ဆရာေတြလည္း အဆင္သင့္။ ဘာမ်ားလုိေသးလုိ႔လဲကြာ”
“ငါ့ညီ..မင္းတစ္ခ်က္ေလာက္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ ..တို႔ေတြ လမ္းစေလွ်ာက္တတ္ကာစက ဦးေႏွာက္ကလည္း မဖြံ႕ၿဖိဳးေသး ၊ ကိုယ္ကာယခြန္အားကေရာ ဘာမ်ားျပည့္စံုေသးလို႔လဲ။ ေျခေထာက္ကို ဘယ္လိုလွမ္း၊ လက္ကေတာ့ ဒီလိုလႊဲဆိုၿပီး သင္ေပးတဲ့ဆရာေရာ ရွိခဲ့လို႔လား။ လဲက်....ျပန္ထ.....ဆက္ေလွ်ာက္..လဲက်....ျပန္ထ.....ဆက္ေလွ်ာက္ ..လဲက်.....   .....     ဆက္ေလွ်ာက္......    .......ဆက္ေလွ်ာက္...... အဲဒီလုိနဲ႔ရေအာင္ေလွ်ာက္လာခဲ့တာေလ......။
``တကယ္ေတာ့ တစ္ဘ၀လုံးၾကဳံၾကရမယ့္ အခက္အခဲက လမ္းစေလွ်ာက္ရတာေလာက္ မခက္ပါဘူးကြာ”
လဲက်.....ျပန္ထ.....ဆက္ေလွ်ာက္ နည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျဖရွင္းခဲ့ပါတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ပင္ပန္းတယ္။
__________  ။  _________


(၃) တတိယ ( over 30 ) ေျဖရွင္းနည္း

ေစတီပုထုိးေတြအနီးမွာ ငွက္ကေလးေတြကုိ ေလွာင္ခ်ဳိင့္နဲ႔ ထည့္ထားတာျမင္တုိင္း အေတာ့္ကုိ မြန္းမြန္းၾကပ္ၾကပ္ၾကီးခံစား ရတယ္။ အလြတ္လပ္ဆုံးေကာင္းကင္ၾကီးထဲမွာရွိေနသင့္တဲ့ ငွက္ကေလးေတြက အက်ဥ္းၾကပ္ဆုံး ေလွာင္အိမ္ေလးထဲမွာ ျပြတ္သိပ္ေနၾကရတာေလ။ အဲဒီငွက္ကေလးေတြအားလုံးကုိ ၀ယ္ျပီးလႊတ္ရေလာက္ေအာင္ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္လုိ႔ ေနမထိထုိင္မထိျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ..... တစ္ေယာက္ကေရာက္လာ၊ ငွက္ကေလးတစ္ခ်ဳိ႕ကို၀ယ္ျပီးလႊတ္ေပး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ .....ေနာက္ .....။ ဒီလုိနဲ႔ ငွက္ကေလးေတြအားလုံး လြတ္ေျမာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနမထိထိုင္မသာဒုကၡက လြတ္ေျမာက္သြားပါေတာ့တယ္။ အခက္အခဲ တစ္ခုခုၾကဳံလာတုိင္း ဘယ္လုိေျဖရွင္းမယ္ ဆုိတဲ့နည္းလမ္းကို မစဥ္းစားေတာ့ပါဘူး။ မ်က္ေစဖြင့္နားစြင့္ထားျပီး ဒါမ်ဳိးျဖစ္လာရင္ ေျဖရွင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ရွိမယ္။ အတုယူမယ္။ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေလးအတုိင္း ေမွ်ာလုိက္ျပီး ေျဖရွင္းလုိက္တာပဲ။ နည္းနည္းအေခ်ာင္လုိက္တဲ့ ...... ဒီ့ထက္ပိုေျပာရရင္ လူပါး၀တဲ့နည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးသက္သာပါတယ္။
_________ ။  ________

ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေတြးထဲမွာ ေပၚလာတဲ့အသက္အရြယ္အရ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခက္အခဲေျဖရွင္းနည္းေတြကို စကာတုိက္ခ်လုိက္တဲ့အခါ ဒီလုိေတြ႕ရပါတယ္။

နံပါတ္(၁)ေျဖရွင္းနည္း

ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။
                  
(ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွားမွား ေနာက္ဆုံးေတာ့ေအာင္ျမင္တာပဲေလဆုိတဲ့  အေတြးနဲ႔ေပါ့)  

နံပါတ္(၂)ေျဖရွင္းနည္း

နည္းနည္းေတာ့ပင္ပန္းတယ္။


(ငါေအာင္ျမင္မွျဖစ္မယ္။ ငါလုပ္ႏုိင္တယ္။ ငါကြ.....ဆုိတဲ့မာန္ေတြးေလးနဲ႔ေပါ့)
 
နံပါတ္(၃)ေျဖရွင္းနည္း
   
ေတာ္ေတာ္ေလးသက္သာပါတယ္။

   
( သူမ်ားနည္းလမ္းကို ဘယ္ေတာ့မွမခုိးဘူး.....ငါလည္း ဒီလုိပဲ ေျဖရွင္းလုိက္တာ.....ပုံစံတူသြားလုိ႔သာ ဆုိတဲ့ ဇြတ္လိမ္ထားတဲ့ အေတြးနဲ႔ေပါ့)

ဘယ္အေတြးက ပုိေကာင္းတယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေျဖရွင္းသင့္တယ္  ဆုိတာကေတာ့ ..... .....  .....။      ။

 

ကိုၾကည္ႏိုင္

_____________________________________


ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေရာက္တတ္ရာရာအေတြးစေတြကို

ေရးတတ္သလိုေရးခ်ၾကည့္လိုက္တာပါ...

တန္ဖိုးမ်ား

(၁)

လူေတြေျပာေျပာေနသည့္ “တန္ဖိုး” ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးခဲ့သည္မွာၾကေပၿပီ။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ သို႕ေသာ္ ထိုေ၀ါဟာရ၏ အနက္အဓိပၸာယ္ကို ေသေသခ်ာစြာ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသး။ စီးပြားေရးေလာကတြင္ ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲေအာင္ျမင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္သခင္၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ထိုတန္ဖိုးဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ အေတာ္တြင္က်ယ္ေလသည္။

“ေဘာ့စ္တို႔မ်ား ကားကိုထည္လဲပဲ။ စီးလိုက္ရင္လည္း တန္ဖိုးႀကီးေပ့ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ အေကာင္းဆံုးကားခ်ည္းပဲ”

ထိုသို႔ မၾကာခဏ ေျပာသံၾကားေနရသျဖင့္ သခင္ႏွင့္အနီးကပ္ဆံုးေနရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ “တန္ဖိုး” ဆိုသည္မွာ ေငြေၾကး အနည္းအမ်ားအေပၚမူတည္ၿပီး သတ္မွတ္ေသာ ေ၀ါဟာရပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့ေလသည္။

(၂)

“ေရွးေဟာင္းပစၥည္းျပခန္း” ဆိုေသာ ျပခန္းတစ္ခုသို႔ သခင္ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ဖူးခဲ့သည္။ ထိုျပခန္းရိွ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွ အိုးျခမ္းပဲ့မ်ား၊ အရိုးမ်ားႏွင့္ အျခားပစၥည္းအေဟာင္းမ်ားကို တန္ဖိုးရိွလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လံုး၀မွားယြင္းေနေပသည္။


“တကယ့္ကိုတန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြပဲ။ ေငြနဲ႕၀ယ္ယူလို႔မရႏိုင္တဲ့သမိုင္းတန္ဖိုးေတြေပါ့”
ကၽြန္ေတာ္ သခင္ေျပာစကားအရ အလြန္အဖိုးတန္ေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႕ေသာ္ ၄င္းတို႔၏တန္ဖိုးဆိုသည္မွာကား ေငြျဖင့္ပိုင္းျခားသတ္မွတ္ျခင္း မဟုတ္ျပန္။ ဤသို႕ဆိုလွ်င္ “တန္ဖိုး” ဆိုသည္မွာ ပစၥည္းတစ္ခု၏ သက္တမ္း (ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္၊ တစ္ေသာင္းစသည္ …..) ေပၚမူတည္ၿပီး သတ္မွတ္ျခင္းေပေလာ။


(၃)


ကြ်န္ေတာ့္သခင္ႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ အသိအမွတ္ျပဳဘြဲ႕ဒီဂရီ သံုးေလးခု ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ဘာသာစကားေလးမ်ိဳးကိုကြ်မ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးႏွင့္ မထင္မရွားေတာရြာေလးတစ္ရြာမွသာမန္ဘြဲ႕ရသူ႕ဇနီးတို႕ပင္။ (၉၆) ပါးေသာေရာဂါျဖင့္ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီး ကြယ္လြန္ခ်ိန္ ...  ....
“ အမေလး .. ေက်းဇူးရွင္ႀကီးရဲ႕  လူ႔အဖိုးတန္ႀကီးရဲ႕ေတာ္အရင္သြားမဲ့အစား ဘာတန္ဖိုးမွမရွိတဲ့က်ဳပ္သာ အရင္သြားသင့္တာေတာ္ရဲ႕ ...အီး...ဟီး..” က်န္ရစ္သူဇနီးသည္ရဲ႕ ပူေဆြးျမည္တမ္းသံ။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ တန္ဖိုးဆိုသည္မွာ ဘြဲ႕ထူး၊ ဂုဏ္ထူးမ်ားျဖင့္သတ္မွတ္ပါသလား။ ဘာသာစကားကြ်မ္းက်င္မႈကိုၾကည့္၍ ဆံုးျဖတ္ပါသလား။ ဥာဏ္ပညာႀကီးရင့္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးႀကီးျခင္းလား ။


(၄)


“ဒီနာရီအစုတ္ႀကီးမ်ား ပတ္ေနရသးတယ္ေဘာ့စ္ရာ …..။ အဖိုးတန္နာရီေကာင္းေကာင္းတစ္လံုးေတာ့ ၀ယ္ပတ္သင့္တာေပါ့” ကၽြန္ေတာ့္သခင္ႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးသူတစ္ဦး၏စကား။ ကၽြန္ေတာ့္သခင္က ထိုသူကိုေခါင္းခါျပလိုက္ၿပီး “ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ တန္ဖိုးအထားဆံုးကဒီနာရီပဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ကၽြန္ေတာ္ (၁၀)တန္းေအာင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔၀ယ္ေပးခဲ့တာ။ အင္း …. လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္(၂၀)ေလာက္ကေပါ့” ဤသို႕ဆိုလွ်င္ မည္သည့္အရာျဖင့္ “တန္ဖိုး”ကို သတ္မွတ္ျပန္ေလသနည္း။
“တန္ဖိုး” ဟူေသာေ၀ါဟာရကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးခဲ့သည္မွာၾကာၿပီ။ သို႕ေသာ္ ေ၀ါဟာရအနက္အဓိပၸာယ္ကို ေသခ်ာစြာ ကၽြန္ေတာ္မသိေသး။ ကၽြန္ေတာ့္တန္ဖိုးကေရာ... မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ့္သခင္၏ တန္ဖိုးအထားဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနရျခင္းကိုျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္မိပါသည္။


ကိုၾကည္ႏိုင္

________________________________________


“တန္ဖိုး” ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဟိုတစ္စဒီတစ္စ အေတြးေတြကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ဖမ္းဆုပ္ၾကည့္လိုက္တာပါ.... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေန႔တိုင္းေျပာေျပာေနတဲ့ “တန္ဖိုး”၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေန႔တိုင္းၾကားၾကားေနတဲ့“တန္ဖိုး” ။

     “တန္ဖိုး”ဆိုတာဘာလဲ ?

“တန္ဖိုး”ဆိုတာ အဲဒီေ၀ါဟာရကို လက္ရွိသံုးစြဲလိုက္တဲ့ အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကိုလိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲေနမယ္ထင္ပါတယ္...  ....

_____________________________________

         ကြ်န္ေတာ္ေလးစားအားက်တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ေရာင္းရင္းႀကီး/ မိတ္ေဆြႀကီး / ရဲေဖၚရဲဖက္ႀကီး

ကိုေဇာ္   http://www.zaw357.net/2010/03/tag.html

ရဲ႕ ** အေတြးစမ်ား Tag **  အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ

ကမာၻေျမအတြက္ လက္ေဆာင္




အခ်ိန္။     ။သကၠရာဇ္(၃၄၉၉)ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္။

ေနရာ။     ။ကမၻာရြာၾကီး၏ ႒ာနေပါင္းစံုရုံးခ်ဳပ္။

ခန္းမၾကီးအတြင္း စုရံုးစုရုံးျဖင့္ အေတာ္ပင္စည္စည္ကားကားျဖစ္ေနေပၿပီ။ မနက္ျဖန္ ဇန္န၀ါရီ(၁) ရက္ေန႔တြင္
က်င္းပမည့္ ကမၻာရြာၾကီး ႏွစ္၃၅၀၀ရာျပည့္ (၃၆) ရာစုအၾကိဳပြဲအတြက္ မၾကာမီ အစည္းအေ၀းစတင္ေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ တက္ေရာက္လာသူုအားလံုး ေနရာယူေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာရြာၾကီး၏ သက္ဆိုင္ရာ႒ာနမ်ားအားလံုးမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား စံုညီစြာေနရာယူၿပီးေနာက္ တစ္ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ႒ာနေပါင္းစု၏ အၾကီးအကဲအဖြဲ႕ေရာက္အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကပါသည္။

သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အၾကီးအကဲအဖြဲ႕ေရာက္လာၿပီး စင္ျမင့္ေပၚတြင္ ေနရာယူလိုက္ၾကသည္။ ထိုသို႔ေနရာယူၿပီးမေရွးမေႏွာင္းအခ်ိန္... ခန္းမၾကီးအတြင္း ၀င္းကနဲအေရာင္တစ္ ခ်က္စူးစူးရွရွလက္သြားၿပီး ေငြေရာင္ယဥ္ပ်ံတစ္စီး ဘြားကနဲေပၚလာသည္ကိုေတြ႕လိုက္ၾကရပါေတာ့သည္။


“ ဟင္..”
“ ဟာ..! ”
“ဘာလဲ....ဘယ္ကေပၚလာတာလ...”

ဟိုနားဒီနားမွ အံ့ၾသသံေ၀ဖန္သံမ်ား။ ခန္းမတစ္ခုလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားပါသည္။ ထိုယဥ္ပ်ံေပၚသို႔ အားလံုးအာရုံ စိုက္ေနၾကစဥ္ ယဥ္ပ်ံေပၚမွ ဆင္းလာသူကား ...     ...


“ ဟာ ”
“ ဘယ္သူလဲ...ဘယ္ၿဂိဳလ္ကလည္း....”
ေငြေရာင္၀တ္စံု၀တ္ ၿဂိဳလ္သားၾကီးတစ္ဦး။ အၾကီးအကဲမ်ားေရွ႕သို႕ေရာက္လာဦးညႊတ္ၿပီး ...
“မဂၤလာပါ ကမၻာသူကမၻာသားအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ာ...ကြ်န္ေတာ္က တိုက္တန္ၿဂိဳလ္ရဲ႕ လက္ေရြးစင္အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ ပေရာမီးသယပ္စ္ ပါ...”


ၿဂိဳလ္သားၾကီးက ပရိတ္သတ္အားလံုးသို႔ ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး ...

“အခုလို ကမၻာသူ ကမၻာသားမ်ား အစံုအညီရွိေနခ်ိန္ ေရာက္လာခြင့္ရလို႔ ၀မ္းသာပါတယ္...ကြ်န္ေတာ္ေရာက္လာရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကေတာ့...ေဟာဒီကမၻာရြာၾကီးကို အကူအညီေပးဖို႔ပါ...”
“ဒါကလည္း ေနစၾကာ၀ဠာရဲ႕မိသားစု၀င္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔တိုက္တန္ၿဂိဳလ္နဲ႔ ကမၻာၿဂိဳလ္ရဲ႕ အရွည္သျဖင့္ခ်စ္ၾကည္ေရးကို ရည္ရြယ္ပါတယ္...”

ၿဂိဳလ္သားၾကီးပေရာမီးသယပ္စ္က သူ႕စကားကို ခဏရပ္ၿပီး အားလံုးကို တစ္ခ်က္အကဲခတ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္...။

“ ဟင္ ”
မ်က္လံုးမ်ား။ ကမၻာသူကမၻာသားအားလံုး၏ မ်က္လံုးမ်ား။ သူ႕ကိုၾကည့္ေနေသာ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ေအးစက္စက္မာေၾကာေၾကာ သံမဏိသြန္းမ်က္ႏွာမ်ား။ အိုး....ဘုရားသခင္။ တစ္ခုခုမွားေနျခင္းျဖစ္ေပမည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ထားသည္မွာ ကမၻာသူကမၻာသားမ်ား၏ ေႏြးေထြးေသာ ႀကိဳဆိုမႈ၊ ပ်ဴငွာေသာအၿပံဳးႏွင့္ ႏွစ္လိုဖြယ္မ်က္ႏွာထားမ်ား။ အခု ထိုအရာေတြအားလံုး ကမာၻေျမေပၚမွာေပ်ာက္ဆံုးကုန္ၿပီလား။

“အႀကီးအကဲအဖြဲ႕ခင္ဗ်ာ...ကမၻာရြာႀကီးနဲ႔ လူသားအားလံုးအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ အကူအညီမ်ားကို တင္ျပေပးေစလိုပါတယ္။ တင္ျပလာသမွ်အားလံုးကို အတတ္ႏိုုင္ဆံုးျဖည့္စြမ္းကူညီသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ”

ခန္းမႀကီးတစ္ခုလံုး အပ္က်သံပင္ၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေအးခဲသြားပါေတာ့တယ္။ ပရိတ္သတ္က အႀကီးအကဲအဖြဲ႕ မည္သို႔ဆံုးျဖတ္မည္ကို စိတ္၀င္တစားေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အတန္ၾကာမွ အႀကီးအကဲအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးက မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး

“အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ကမၻာရြာရဲ႕ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြမွာ ဒီကမၻာရြာႀကီးရဲ႕သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အျမန္ဆံုးလို႔ေျပာလို႔ရတဲ့ယဥ္ေတြကို သံုးေနပါၿပီ။ ဒါကို ဒီ့ထက္ေကာင္းေအာင္ ဘာမ်ားကူညီႏိုင္ပါမလဲ..။”
ယံုၾကည္မႈပါးလ်ားလြန္းေသာေလသံ။ ေျပာၿပီး ေအးစက္စက္တစ္ခ်က္ၿပံဳးရင္းျပန္ထိုင္လိုက္ပါသည္။ ၿဂိဳလ္သားႀကီးက ခဏစဥ္းစားလိုက္ၿပီး....


“ ဟုတ္ကဲ့...အဲဒီႏႈန္းရဲ႕ (၂) ဆျမန္တဲ့ယဥ္ေတြ တည္ေဆာက္အသံုးျပဳႏိုင္တဲ့အထိ အကူအညီေပးပါမယ္..”
အႀကီးအကဲအဖြဲ႕၀င္မ်ား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုသည့္အၾကည့္...။ ေနာက္....အႀကီးအကဲတစ္ဦးက....

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေဆးသိပၸံ႒ာန အၾကီးအကဲပါ။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကမၻာရြာႀကီးမွာ ေရာဂါဘယေတြကို ေခတ္အမွီဆံုးေဆးပညာေတြနဲ႔ တိုက္ဖ်က္ခဲ့ၿပီးျဖစ္လို႔ ဘယ္လိုေရာဂါေၾကာင့္မွ ေသတယ္ဆိုတာမရွိေတာ့ပါဘူး.. အဲ...စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္သာ ေသၾကေၾကၾကတာေတြမ်ားေနရတာ။
အဲဒီေတာ့ ေဆးသိပၸံပိုင္းမွာေတာ့ ဒီ့ထက္ပိုမေကာင္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ”
“ဟုတ္ကဲ့ ေရာဂါဘယလံုး၀ကင္းစင္တဲ့ ကမၻာရြာၾကီးအတြက္ လူ႕သက္တမ္းပိုမိုတိုးျမွင့္ျပီး နုပ်ိဳစြာေနႏိုင္သြားမယ့္ သက္တမ္းျမွင့္နုပ်ိဳဇီ၀နည္းပညာေတြျဖန္႔ေ၀ေပးသြားပါ့မယ္ ..”

ထို႔ေနာက္ အႀကီးအကဲတစ္ဦး......
.... ..... .... .... .......။
ေနာက္တစ္ဦး..... ..... ...... ......။
.... ......  ......  ...... .....  ....  ....  .... ..... ......။
ေနာက္..............................။
..........
..... ....... ......      ........။


______________________________________


အခ်ိန္ ။        ။ သကၠရာဇ္ ( ၃၅၀၅ ) ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ(၃၁) ရက္။
ေနရာ။         ။ ကမၻာရြာၾကီး၏ ႒ာနေပါင္းစံုရုံးခ်ဳပ္။

“ မဂၤလာပါ ကမၻာသူ ကမၻာသားအေပါင္းတို႔ ။ အခုဆိုရင္ ေဟာဒီကမၻာရြာႀကီးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့(၅)ႏွစ္ကထက္ အမ်ားႀကီးတိုးတက္ခဲ့ပါၿပီ။ ”

ၿဂိဳလ္သားၾကီးက ေျပာလက္စစကားကိုခဏရပ္ၿပီး ပရိတ္သတ္ကို အကဲခတ္လိုက္ပါသည္။ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔မ်က္လံုးေသမ်ား၊ ေအးစက္စက္ မ်က္ႏွာေသမ်ားအတြက္ေတာ့ ထူးၿပီးမအံ့ၾသေတာ့ပါ။

``ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေဟာဒီကမၻာရြာႀကီးရဲ႕ လိုအပ္တဲ့အကူအညီေတြအားလံုးကို ေပးၿပီးပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိခင္ၿဂိဳလ္ကို ျပန္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေေတာ္ျပန္ၿပီး တစ္ႏွစ္တိတိၾကာတဲ့ ေနာင္ႏွစ္ဒီအခ်ိန္မွာ လက္ေဆာင္တစ္ခုပို႔လိုက္ပါမယ္။ ယေန႔ကမၻာမွာ မျဖစ္မေနလိုအပ္ေနတဲ့စံျပလူသား တစ္ေယာက္ပါ..

ပရိတ္သတ္မ်ား အနည္းငယ္လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာၾကပါသည္။ အဲဒီစံျပလူသားကို ဖန္တီးဖို႔အတြက္ မ်ိဳးဗီဇ(DNA)
ကိုေတာ့ ဟိုးအရင့္အရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဒိကမၻာေပၚမွာ ေနခဲ့ၾကတဲ့လူသားေတြရဲ႕ မ်ိဳးဗီဇေတြယူသြားးပါမယ္။ အားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ”
 

“ဒါမျဖစ္နိုင္ဘူး။လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက လူတစ္ေယာက္ဟာ အခုလူေတြကို ဘယ္ေနရာမွာမွမမွီနိုင္ဘူး ”


____________________________________________

အခ်ိန္။        ။ သကၠရာဇ္ (၃၅၀၆) ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္။

ေနရာ။        ။ ကမၻာရြာၾကီး၏ ႒ာနေပါင္းစံုရံုးခ်ဳပ္။

အႀကီးအကဲမ်ားအားလံုး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရွိ ဖန္သားျပင္ေပၚသို႔ အာရံုစိုက္ေနၾကခ်ိန္၊ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ ၿဂိဳလ္သားႀကီး ပေရာမီးသယပ္စ္ေပၚလာၿပီး...
``မဂၤလာပါအႀကီးအကဲမ်ားခင္ဗ်ာ... အခုဆိုရင္ တိုက္တန္ၿဂိဳလ္ရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ယက္နဲ႔ ကမၻာၿဂိဳလ္ရဲ႕ဆက္သြယ္ေရးကြန္ယက္တို႔ တိုက္ရိုက္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီးပါၿပီ။ အခုပဲကမၻာေျမအတြက္လက္ေဆာင္ ကိုပို႔လိုက္ပါၿပီခင္ဗ်ာ....´´
ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ၿဂိဳလ္သားႀကီး၏ရုပ္ပံုေပ်ာက္သြားၿပီးခဏအၾကာတြင္ ခန္းမထဲသို႔ ေမာင္းသူမဲ့ယဥ္တစ္စီး ေလွ်ာကနဲေရာက္လာပါေတာ့သည္။ ထိုယဥ္ပ်ံထဲတြင္မေတာ့ လသားအရြယ္ ကေလးငယ္တစ္ဦး။ အႀကီးအကဲတစ္ဦးက ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ဇီ၀နည္းပညာ႒ာနအႀကီးအကဲလက္သို႔အပ္လိုက္ရင္း

``ေဟာဒီကေလးရဲ႕ ခႏၶာေဗဒနဲ႔ ဇီ၀ရုပ္ဖြဲ႕စည္းပံုဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကိုအေသးစိတ္စစ္ေဆးေပးပါ ´´ 

ထို႔ေနာက္ ကေလးငယ္ကို ဇီ၀နည္းပညာဆိုင္ရာသုေတသနခန္းရွိရာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့သည္။ အႀကီးအကဲမ်ားအားလံုး ေရွ႕နံရံေပၚရွိ ဖန္သားျပင္ဆီသို႔ ၀ိုင္း၀န္းၾကည့္ရႈေနၾကပါသည္။ သုေတသနအခန္းမွ ၀န္ထမ္းမ်ားအားလံုး စက္ခလုတ္ခံုမ်ားေရွ႕တြင္ထိုင္ရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ေနၾကရပါသည္။ သူတို႔ေရွ႕ ဖန္သားျပင္မ်ားေပၚတြင္လည္း ကေလးငယ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေပၚေနပါသည္။ မၾကာမီ သုေတသန႒ာန၏ အႀကီးအကဲပံုေပၚလာၿပီး

``အႀကီးအကဲအဖြဲ႕ခင္ဗ်ာ...အခုဆိုရင္ ကေလးငယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စစ္ေဆးေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားကို အစီရင္ခံပါေတာ့မယ္..´´ 

သုေတသနအႀကီးအကဲက သူ႕ေရွ႕ဖန္သားျပင္ကို တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္ၿပီး....

``(တစ္) ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံု။ ယေန႔လူသားတစ္ဦး၏ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံုအတိုင္း ´´ 


အႀကီးအကဲမ်ားအားလံုး ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္းဆက္လက္နားေထာင္ေနၾကပါသည္။

``(ႏွစ္) ဦးေဏွာက္။ ယေန႔လူသားတစ္ဦး၏ အိုင္က်ဴအဆင့္အတိုင္း ´´

အႀကီးအကဲမ်ားအခ်င္းခ်င္း ..... ဒါမ်ားဘာလို႔လက္ေဆာင္ဆိုၿပီးလာေပးေနရေသးလဲ ဆိုသည့္အၾကည့္ျဖင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးၾကည့္ေနၾကပါသည္။သုေတသန႒ာနအႀကီးအကဲကဆက္ၿပီး....

``(သံုး) ေသြးလွည့္ပတ္ပံုစနစ္။ ယေန႔လူသားတစ္ဦး၏ေသြးလွည့္ပတ္ပံုစနစ္အတိုင္း...သို႔ေသာ္.....´´

သုေတသန႒ာနအႀကီးအကဲက သူ႕ေရွ႕ဖန္သားျပင္ေပၚသို႔ အေသအခ်ာျပန္ၾကည့္ၿပီး... 

``ကေလးငယ္၏ ႏွလံုးသားတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ  စြမ္းအင္တစ္ရပ္ကိုေတြ႕ၾကရပါတယ္... လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက လူသားတို႔မွာေတြ႕ရတဲ့စြမ္းအင္ပါ...´´

အႀကီးအကဲအဖြဲ႕အလြန္စိတ္၀င္စားလာၾကၿပီး..

``ဟုတ္ပါၿပီ...ဆက္ေျပာပါ အဲဒီစြမ္းအင္အေၾကာင္းကို....´´ 

သုေတသနအၾကီးအကဲက...
``အဲဒီစြမ္းအင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေသးစိတ္အခ်က္အလက္ကို မသိရေသးပါဘူး...ထပ္မံစစ္ေဆးၿပီး သတင္းပို႔လိုက္ပါ့မယ္ ´´

ေျပာၿပီး သုေတသန႒ာနအႀကီးအကဲ၏ပံုရိပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေတာ့သည္။ က်န္ခဲ့ေသာအႀကီးအကဲအဖြဲ႕လည္း ဘာမွန္းမသိရေသးသည့္ စြမ္းအင္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးထင္ျမင္ယူဆၾကလွ်က္ သုေတသန႒ာန၏ သတင္းအပို႔ကို ေစာင့္ေနၾကပါသည္။ မၾကာမီမွာပင္ ေရွ႕ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ သုေတသန႒ာနအႀကီးအကဲ ေပၚလာၿပီး....

                                                                  ``အႀကီးအကဲအဖြဲ႕ခင္ဗ်ာ..အမည္မသိစြမ္းအင္ရဲ႕အခ်က္အလက္အၾကမ္းကို ေဖၚထုတ္ရရွိပါၿပီ.. အဲဒီစြမ္းအင္ဟာ  လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ(၂၀ရာစုေႏွာင္းပိုင္း)ကစၿပီး တျဖည္းျဖည္း တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့တဲ့ စြမ္းအင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုအသံုးခ်တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မေဖၚထုတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး...´´

...........             ................

.............            ............             ...............

သတင္းပို႔သူ သုေတသန႒ာနအႀကီးအကဲက သူ႕ေရွ႕ရွိ ဖန္သားျပင္ကို  ေသေသခ်ာခ်ာျပန္ၾကည့္လိုက္ၿပီး....

`` အဲဒီစြမ္းအင္ကို ႏွစ္ဆယ္ရာစုတြင္းလူသားေတြက
        
ေမတၱာတရား

လို႔
........

 အမည္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္...။                         ။


ကိုၾကည္ႏိုင္


( ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚ၀ါရီလထုတ္ ပိေတာက္ေျမမဂၢဇင္း- အမွတ္ ၃၄ - မွာ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ...)