Friday, September 23, 2011

:::: လမ္း ::::






ရနံ႔ မရွိတာနဲ႔ပဲ


ပန္းမဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔

ဒါဆိုရင္...

မပ်ံသန္းႏိုင္တဲ့ ပင္ဂြင္းဟာ ငွက္မဟုတ္ဘူးလား ... ...။


ကိုယ့္ျမင္း ကိုယ္စိုင္းခဲ့တာပါပဲ

စစ္ကိုင္းကို ေရာက္မွ ျဖစ္မွာလား

အထီးမွန္း အမမွန္း သိဖို႔ထက္

ဘယ္အေကြ႕မွာ ဘာေတြ႕ေတြ႕

ေက်ာ္ႏို္င္ရမယ္

ဒီေတာင္ေျခအဆင္းမွာ ေလကိုခြင္းႏိုင္ရင္

ၿပီးစတမ္း ... ...။


ကိုယ့္အထုပ္ ကိုယ္ျဖည္ၾကည့္လို႔မွ

လူၾကား ခ်မျပရဲတာထက္စာရင္

နဂိုကတည္းက ဘာမွ သိမ္း၀ွက္မထားတာ

အေကာင္းဆံုး ... ...။


တစ္ေန႔လံုးၾကာမွ တစ္လံပဲလား

ဟုတ္ကဲ့ ...

ပုဂံကေတာ့ ဘယ္မွမေရြ႕ပါဘူး

ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး

က်ားလို တစ္လွမ္း မလွမ္းႏိုင္လည္း

သမင္ေျခလွမ္းနဲ႔ ဆယ္ခါ လွမ္းၾကတာေပါ့ ... ...။




ကိုၾကည္ႏိုင္
............................




က်ေနာ္ႏွင့္ က်ေနာ္၏ မိုးျပာေရာင္ဆုေတာင္းမ်ား




က်ေနာ့္ကို ရဲရင့္ခြင့္ေပးပါ


က်ေနာ့္ရဲ႕ေသြးကိုေတာ့

အျဖဴသက္သက္ပဲ ေပးပါအရွင္

အနီေရာင္ေတြကို မုန္းလွပါၿပီ။

က်ေနာ့္ႏွလံုးသားရဲ႕

တစ္သက္တာ အမွတ္တံဆိပ္အျဖစ္

ဂ်ိဳးျဖဴငွက္႐ုပ္ ခတ္ႏွိပ္ေပးပါအရွင္။


က်ေနာ့္ကို ျပတ္သားခြင့္ေပးပါ

လူသားခ်င္း သံေယာဇဥ္ႀကီးခြင့္ေတာ့ ျပဳပါအရွင္

``ရန္သူ´´ ဆိုတဲ့ စကားလံုး

က်ေနာ့္မွတ္ဥာဏ္မွ အၿပီးတိုင္ ပယ္ဖ်က္ေပးလွည့္ပါ။


ကေလးငယ္ေတြရဲ႕

ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး ကစားသံေတြပဲ ၾကားခြင့္ျပဳပါ

အစာငတ္သံ၊ မိဘမဲ့ငိုသံေတြသာ ညံေနမယ္ဆို

က်ေနာ့္မွာ ... ...

နားတစ္စံု ပါလာခြင့္ ႐ုပ္သိမ္းေပးပါအရွင္။


ျမက္ခင္းတိုင္း စိမ္းတဲ့ကမာၻ

ကေလးတိုင္း ေပ်ာ္ခြင့္ရတဲ့ကမာၻ

ယမ္းခိုး ယမ္းေငြ႕ေတြအစား

ေတာင္ယာမီးခိုးေတြနဲ႔ မံႈလဲ့ျပာရီေနတဲ့ကမာၻမွာသာ

ဘ၀အဆက္ဆက္

လူအျဖစ္ သံသရာလည္ခြင့္ျပဳပါအရွင္။






ကိုၾကည္ႏိုင္

(8.July.2010)


_____________________

ေရာင္းရင္းႀကီး ကိုရီးရဲ႕ ေရခ်မ္းစင္ နဲ႕ ေရသန္႕ဗူး

ကိုဖတ္ၿပီးတဲ့ညမွာပဲ

ဘဂၢဒက္က စစ္သတင္းတိုေလးကို ၾကည့္ျဖစ္လိုက္ရာက

ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။
__________________________________



ရွည္လ်ားတတ္ေသာလြမ္းသက္ေသ



(၁)

ျမ၀ါး႐ံုေတာမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ကာလက က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ရဲ႕ အေမႊအေႏွာက္ေလးပါ။ အေပ်ာ္သက္သက္ေပါ့။ ပုသိမ္တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္အတြင္း အေတာ့္ကို ေမႊတဲ့ေႏွာက္တဲ့အဖြဲ႕အျဖစ္ ေက်ာင္းသားထုတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ေမတၱာကို အခံယူရဆံုးအဖြဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။
(လမ္းမွာေတြ႕ရင္ အနည္းဆံုး မ်က္ေစာင္းေတာ့ ထိုးသြားၾကတာခ်ည္းပဲ)

အဲ..ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔ခင္ဗ်...က်ေနာ္တို႔အဲဒီေလာက္ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ေနခဲတဲ့ၾကားက အညာသားက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အရင္ဆံုး ေစ်းဦးေပါက္ အိုေကသြားပါၿပီ။ တစ္ေန႔မွာေပါ့ .... .... .....

``ေဟ့ေကာင္ေတြ ....ငါ့ကို ကူညီၾကပါဦးကြာ´´
အညာသားရဲ႕ ေညာင္နာနာေလသံေလးပါ။
``ကဲ..ေျပာကြာ..ဘာျဖစ္လာလို႔လဲ..မင့္ဘႀကီး ေလျဖတ္သြားလို႔လား´´
``အာ! မဟုတ္ပါဘူး ..ဒီလိုကြာ ...ဟို ..ငါ့ေကာင္မေလး ေဆြး ကေလ ....´´
``အမ္..ဘယ္လို ေဆြး ဟုတ္လား...ေနစမ္းပါဦး မင္းနဲ႔ႀကိဳက္ေနတာ ဟိုမ်က္မွန္အထူႀကီးနဲ႔ တ႐ုတ္မ မက်င္ပုမဟုတ္လား....ဘယ့္ႏွယ္ ေဆြးျဖစ္သြားရတာလဲ ဟေကာင္ရ..´´
``ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ကြာ..သူ႔နာမည္ႀကီးက ေခၚမေကာင္းတာနဲ႔ ငါ့ဘာသာျပင္ထားတာ ဟီး....´´
ေသဟ ! တတ္လဲတတ္ႏိုင္ပါေပ့ ကိုေရႊအညာသားရယ္။

``အဲ.. ဒီလိုကြ ေဆြးကေလ ... ငါ့ကို တစ္ပတ္မွာမွ တစ္ရက္ပဲေတြ႕ခြင့္ေပးတယ္ကြာ အဲဒါ´´
``ေအး အဲဒါဘာျဖစ္လို႔တုန္း´´
``အာ..ငါက ခဏခဏေတြ႔ခ်င္တာကြ..ႀကံၾကစမ္းပါဦး သူငယ္ခ်င္းတို႔ရယ္ ေနာ္...´´

စစ္ဆင္ေရးကား စ ပါေလၿပီ။အိုဇုန္းလႊာေပါက္ၿပဲၿပီး ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာတာ အေရးမပါလွ။ ခုကိစၥကမွ တကယ့္ ေအာ္ပေရးရွင္းႀကီးေပါ့။ စဥ္းစားစမ္း .....စဥ္းစားၾကစမ္း ...စဥ္းစား...အဲ...ဟုတ္ၿပီ။ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲကဘတ္သီး ျဖန္းကနဲ လင္းသြားပါေလၿပီ။

``အင္း...မင္း ေကာင္မေလးက အရမ္း အသန္႔ႀကိဳက္တယ္လို႔ မင္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္´´
က်ေနာ့္စကားအဆံုး အညာသားမ်က္ႏွာေလး ၀င္းလက္သြားၿပီး အားကိုးတႀကီးနဲ႔....
``ဟုတ္ပါတယ္ ဥာဏ္ႀကီးရွင္ရယ္ ညႊန္ၾကားေတာ္မူပါ ...´´
``ေအး...ဒီလိုလုပ္ကြ xxxxx xxxx xx xxxx ဒါဆို မၾကာမၾကာေတြ႕ရမယ္´´
ေဖ်ာက္ !
``OK .. ငါ အဲဒီအတိုင္း လုပ္လိုက္ေတာ့မယ္ ဟီး ဟီး ´´


(၂)

က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႕ စြယ္ေတာ္ဦးမွာထိုင္ေနတုန္း ၿပံဳးေစ့ေစ့နဲ႔ အညာသား ေရာက္လာပါတယ္။ ခရီးေရာက္မဆိုက္ပဲ ..
``ဟားဟား ေအာင္ျမင္သြားၿပီကြ ခု၀ိုင္းကို ငါရွင္းမယ္ေဟ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔ မုန္႔ပါ မွာစားကြာ´´
``ေန...ေနစမ္းပါဦး မင္းက ဘာေတြမ်ား ေအာင္ျမင္လာလို႔လဲဟင္´´
က်ေနာ္ေမးလိုက္ပါမွ အညာသားက ရင္ကိုဖြင့္ ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး ....
``ငါ့ကို ေဆြးက သံုးရက္တစ္ႀကိမ္ ေတြ႕ခြင့္ေပးလိုက္ၿပီကြ´´

``မင္းဘယ္လိုစည္း႐ံုးလိုက္လဲ ဟင္´´
မယံုမရဲ က်ေနာ့္စကား။
``အာ..မင္းသင္ေပးတဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တာေပါ့ကြ´´
``ေအးပါ..အစအဆံုး လင္းစမ္းပါဦးဟ´´

``ဒီလိုကြာ ငါက ...ေဆြးရယ္ ေဆြးနဲ႔မေတြ႔ရတဲ့ရက္ေတြမွာ ကိုယ္အရမ္းလြမ္းေနရတာ..မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတာင္ ရိတ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး ေဆြးနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ တစ္ပတ္ျပည့္တဲ့ေန႔က်မွကို ရိတ္ျဖစ္ေတာ့တာ...ေဆြးသိတဲ့အတိုင္းပဲေလ.. ကိုယ္က သံုးရက္တစ္ႀကိမ္မွ မုတ္ဆိတ္မရိတ္ရင္ မ်က္ႏွာတခုလံုး ညစ္ပတ္ေပပြလာေအာင္ကို ရွည္လာေတာ့တာ ...ဒီေတာ့ေဆြးရယ္ ေနာက္ဆိုရင္ မင္းနဲ႔ေတြ႔ၿပီးမွ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေတာ့မယ္...
ဒီမွာေဆြး...ကိုယ့္ရဲ႕ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြဟာ မင္းကိုလြမ္းတဲ့ကိုယ့္ရဲ႕ လြမ္းသက္ေသ ပဲေဆြး အဲဒါကို မင္းျမင္ရေစ့မယ္...
ဆိုၿပီး ငါကေျပာေတာ့ ...ေကာင္မေလး အေတာ္စဥ္းစားသြားတယ္ကြ´´

စကားရွည္ႀကီးကို မရပ္မနားေျပာၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ ေကာက္ေမာ့ေနလိုက္ေသးတယ္။က်ေနာ္တို႔ကလည္း သိခ်င္လွၿပီ....
``ဆက္ပါဦး ဟေကာင္ရ´´
``အင္း...ေနာက္ေတာ့ ေဆြးကေျပာတယ္ ..ေမာင္ရယ္ ကဗ်ာဆန္လိုက္တာတဲ့... ေမာင့္ရဲ႕ လြမ္းသက္ေသကို ေဆြးျမင္ခ်င္ပါတယ္တဲ့ ေဆြးနဲ႔မေတြ႕မခ်င္း မုတ္ဆိတ္မရိတ္ပါနဲ႔တဲ့ သံုးရက္တစ္ႀကိမ္ ေတြ႕ၾကမယ္ေလတဲ့ ဟီး ပိုင္တယ္ကြာ´´

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔လည္း ေမႊရင္းေႏွာက္ရင္း၊ မက်င္ပုနဲ႔အညာသားလည္း သံုးရက္တစ္ႀကိမ္ ေတြ႔ၾကရင္း၊ ေက်ာင္းသားအားလံုးလဲ ေဟးလား၀ါးလားလုပ္ရင္း၊ ေက်ာင္းႀကီးကလဲ သူ႔ေနရာမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ရပ္ေနရင္းနဲ႔ တတိယႏွစ္စာေမးပြဲႀကီးၿပီးလို႔ ကိုယ့္ရပ္ဌာေနသို႔ အသီးသီး ျပန္ၾကပါေလၿပီ။

(၃)

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ေရာက္ပါၿပီ။ စတုတၳႏွစ္ေက်ာင္းသား က်ေနာ္တို႔လည္း ခြဲခြာခဲ့ရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဆီ အထုပ္ထမ္းလို႔ အသုတ္လွမ္းခဲ့ပါၿပီ။ အေဆာင္ေပၚေရာက္လို႔ အခန္းတံခါးဖြင့္၀င္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကုတင္ေပၚမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ႀကီးထိုင္ၿပီး မီး၀င္း၀င္းေတာက္မ်က္လံုးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ေနတဲ့ ဆာဒူးတစ္ပါးကို ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။

``ကဲ...၀င္လာခဲ့စမ္းပါဦး ဆရာေက်ာင္းဆိုတဲ့အေကာင္ရဲ႕´´
အမ္! ဆာဒူးမွမဟုတ္ပဲ ဒါ....အညာသားပဲ။မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြက ရင္ဘတ္ထိေနလို႔ မမွတ္မိတာ...။
``ဟာ သူငယ္ခ်င္း အညာသား မင္းဘယ္လိုျဖစ္..... ....´´
``ေအး ငါအညာသားပဲ နင့္ကို သတ္မလို႔ ေစာင့္ေနတာ ငၾကည္ႏိုင္´´
``သူငယ္ခ်င္း မင္း...မင္းမွားမယ္ေနာ္´´
``မမွားဘူးကြ နင္အႀကံေပးေကာင္းလို႔ ခုငါ့မွာ ဒီမုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြနဲ႔ ေဆးလိပ္လဲ မေသာက္ရ၊ ပဲဟင္းလဲ စားလို႔မရ၊ သရက္သီးမွည့္ဆို ေ၀းေရာ...ဟင္ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား´´
``မင္းကလဲကြာ .... ...´´

``မင္းကလည္းကြာ မလုပ္နဲ႔ ေဆြးနဲ႔မေတြ႔မခ်င္း မရိတ္ပါဘူး လြမ္းသက္ေသပါလို႔ နင္ေျပာခိုင္းခဲ့တာေလ...ခု ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ႏွစ္လသံုးလလံုးလံုး မေတြ႔ရေတာ့ ငါဒုကၡပတ္ေရာေလ ဟင္...အေကာင္ရဲ႕...နင့္လြမ္းသက္ေသက ႐ိုး႐ိုးလြမ္းသက္ေသမွ မဟုတ္တာ ရွည္လ်ားတတ္ေသာ လြမ္းသက္ေသ ဆိုေတာ့ ငါ့မွာ အျပင္ေတာင္မထြက္ရဲဘူး ...ေသေပေတာ့ ငနာေကာင္ ...´´
ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္ ကိုၾကည္ႏိုင့္အဖို႔ေတာ့ ေနာက္က်တဲ့ေျခေထာက္ သစၥာေဖါက္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။



1994 ခုႏွစ္ေလာက္က ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ ဆရာ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းရဲ႕ ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ကို မွတ္မိသလိုေလး ျပန္လည္ခံစား ေရးဖြဲ႔ၾကည့္တာပါ....


ကိုၾကည္ႏိုင္
28.June.2010






ေတာင္ယာမီးနဲ႔ အလြမ္းကိုမွ ေႏႊးမိသူ


ေတာင္ယာမီးနဲ႔ အလြမ္းကိုမွ ေႏႊးမိသူ


ပန္းေခတ္မွာ သာတဲ့ လမင္းေရ

တယုတယေသမိန္႔က်ခဲ့သူ က်ေနာ့္ႏွလံုးသားက

“ခြဲမသြားေၾကး”ဆိုတဲ့စကားကို ယံုမိခဲ့တယ္


က်ေနာ့္အလြမ္းေတြ ရင့္ေနလိုက္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္

႐ြက္၀ါေတြ ၀ဲလြင့္သက္ေၾကြခ်ိန္ဟာ က်ေနာ့္အလြမ္း

က်ေနာ့္အလြမ္းဟာ မိုးရာသီဂီတ

ေဆာင္းရာသီပြဲေတာ္ေတြေရာက္လည္း က်ေနာ္လြမ္းတယ္

(က်ေနာ္ တကယ္လြမ္းတာပါခိုင္)


တရံတဆစ္ေတာ့ သတိရေပးပါ

ၾကယ္ေတြရဲ႕သီးျခားဘာသာစကားေအာက္မွာ

အိပ္ေမြ႔ခ်ခံ မုဆိုးတစ္ေယာက္ က်ေနာ္

(တစ္ခ်ိန္က) အေသအခ်ာ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း


တကယ္ေတာ့ ခိုင္ရယ္

က်ေနာ္ဟာ ... ...

ေတာင္ယာမီးနဲ႔ အလြမ္းကိုမွ ေႏႊးမိသူပါ

......... ....... ......


မိုးေတြရြာေနၿပီေလ ခိုင္။ ေရာက္ရာေနရာက မွတ္မိေပးပါ။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ ဧပရယ္(၁၂)ရက္ေလ။ “ျမ၀ါး႐ံုေတာ”လို႔ေခၚတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပုသိမ္တကၠသိုလ္ႀကီးမွာေပါ့။ခိုင္မေမ့ေသးဘူးဆိုရင္ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲႀကီး ၿပီးတဲ့ေန႔ဆိုတာကုိ မွတ္မိပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔တံေတြ ေျပးေနခ်ိန္။ “ဘာသာျခားျခင္း”ဆိုတဲ့ေတာင္စြယ္မွာ က်ေနာ္တို႔ ႏွလံုးသားေတြ ေနကြယ္ေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေပါ့။

ေဟးလား၀ါးလားနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေနဟန္ေဆာင္ျပထားတဲ့ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု။ ေႏြေခါင္ေခါင္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္၊ ဘာမွမဆင့္ပဲရြာတဲ့မိုးေၾကာင့္ တုတ္တုတ္က် စိုခဲ့တာ မွတ္မိဦးမွာေပါ့။ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။

က်ေနာ္ အေသအခ်ာ မွတ္မိတယ္ခို္င္။ တစ္သက္စာလြမ္းေစမယ့္စကားကို ခိုင္ေျပာခဲ့တာေလ။ က်ေနာ့္စက္ဘီးေနာက္ကထိုင္ရင္း တိုးတိုးေလးေျပာခဲ့စကား။ခုခ်ိန္ထိ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ က်ေနာ္ၾကားေနတုန္းပါပဲ။
“ေဇာ္ရယ္..ဒီလို မိုးေရထဲမွာပဲ ေလွ်ာက္သြားခ်င္ေနမိေတာ့တယ္...ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ပူေနေပမဲ့ အျပင္မွာေတာ့ နည္းနည္းေလး ေအးခြင့္ရေနေသးတယ္ေနာ္”
က်ေနာ့္ ရင္ထက္အကၡရာပါပဲ ခိုင္။

တေငြ႔ေငြ႔ေတာက္ေလာင္တတ္တဲ့ ေတာင္ယာမီးနဲ႔မွ ေႏြးမိေလေတာ့ က်ေနာ့္အလြမ္းေတြ (မိုးရာသီေရာက္တိုင္း) ပူေႏြးဆြတ္ပ်ံ႕လာၿမဲပါခိုင္။

(ေနာ္ေကခိုင္လင္းရယ္....က်ေနာ္တကယ္လြမ္းတာပါ)





ကိုၾကည္ႏိုင္


25.June.2010

..... ...... ......





က်ေနာ္နဲ႔ ခိုင္တို႔ရဲ႕ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ တစ္ခ်ိန္က ဇာတ္လမ္းတစ္စတစ္ေလကို ဒီေနရာမွာ က်ေနာ္ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္...